حزب توده ایران

حکومت ظلم، دروغ و جنایت!

«... دروغ بزرگِ همه سخنگویان ارتجاع، از رفسنجانی و سرداران سپاه گرفته تا جنایت‌پیشه‌هایی چون پورمحمدی و فلاحیان این است که، گویا در جریان این قتل‌عام تکان‌دهنده تنها ”تروریست‌ها“یی که بر ضدِ جمهوری‌اسلامی قیام مسلحانه کرده بودند اعدام شده‌اند. دروغ‌پردازی‌هایی از این دست نمی‌توانند این واقعیت را پوشیده بدارند که در جریان فاجعهٔ ملی صدها تن از رهبران، کادرها، اعضا و هواداران حزب تودهٔ ایران و همچنین صدها تن از اعضا و هواداران دیگر نیروهای چپ همچون سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، راه کارگر، حزب دموکرات کردستان، سازمان فدائیان اقلیت، اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق- که سال‌ها در زندان بودند و هیچ ربطی به عملیات نظامی مجاهدین در روزهای انتهایی جنگ نداشتند- و دیگران، از زن و مرد، پیر و نوجوان، به‌جرم میهن‌دوستی و پایبندی به آرمان‌های‌شان، اعدام شدند....»

«جهت ثبت در تاریخ» یا تکرارِ تهمت‌های کهنه‌شدهٔ ارتجاع!

اعلامیه‌یی با عنوان: "جهت ثبت در تاریخ - جبهه ملی ایران با اتحاد استراتژیک با روسیه و دادن پایگاه نظامی کشور به آن دولت مخالف است"، در روزهای اخیر، منتشر گردیده است که در بردارندهٔ مطالب تاریخی‌ای نادرست و اتهام‌هایی زشت بر ضدِ حزب تودهٔ ایران است. انتشارِ این اعلامیه از سوی نیرویی که خویش را ملی و طرفدار آزادی می‌خواند، در شرایطی که همهٔ آزادی‌خواهان کشور باید تمامی توان و نیروی‌شان را بر مبارزه با رژیم استبدادیِ حاکم بر ایران متمرکز کنند، مایهٔ تأسف بسیار ما است، و یادآوری‌هایی هرچند کوتاه را از سوی حزب ضروری می‌سازد.

مسئولیتِ نیروهای مترقی در برابر سرکوب‌گری‌هایِ رژیم

پیامدهای انتشار فایل صوتی آیت‌الله منتظری در دیدارش با جنایت‌کارانی که مأمور کشتارِ زندانیان سیاسی در سال ۶۷ بودند، مشخصهٔ معین دیگری نیز پیدا کرده است. اخبار و گزارش‌هایی که به‌طور متناوب انتشار می‌یابند، بر این ادعا که حاکمیت در کل برای مقابله با این فایل صوتی و دهن‌کجی به مردم و خانوادهٔ قربانیان، از وفاداران به حاکمیت اسلامی خواسته تا موضع‌گیریِ صریح‌شان را نسبت به این جنایت اعلام دارند، گواهی می‌کند.

رهنمودِ خامنه‌ای به دولتِ روحانی برای سال آخرِ ریاست‌جمهوری

در سال‌های اخیر نقش و حیطهٔ نفوذ ولی‌فقیه در شکل دادن به دولت‌ها، بارها و بارها موردبحث و جدل قرار گرفته است. اگر انتخابات سال ۷۶ را استثنا بدانیم، باید اذعان کرد که لااقل از آن زمان به بعد، تعیین اینکه چه کسی در رأس دولت قرار بگیرد، از مشخص‌ترین نمودهای دخالتِ ولی‌فقیه در عرصهٔ سیاسی ایران بوده است. گرچه نیروهای سیاسی مخالفِ حاکمیت روی کار آمدنِ دولت روحانی را با رأی مردم قلمداد می‌کنند، اما با گذشت سه سال از آغاز به‌کار دولت روحانی این نگرش کم‌کم رنگ می‌بازد و واقعیت‌های سیاسی میهن در چارچوب ساختارهای مبتنی بر ولایت‌فقیه بیشتر آشکار می‌گردد.

اعلامیهٔ کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران، به‌مناسبتِ سالگرد فاجعهٔ ملی کشتارِ زندانیان سیاسی -ظلم، تاریک‌اندیشی، و جنایت، بخشِ جدایی‌ناپذیر از ماهیتِ حاکمیت استبداد در میهن ماست!

هم‌میهنان گرامی!
با فرارسیدنِ مرداد و شهریورماه ۱۳۹۵، از جنایتِ هولناک کشتار هزاران زندانی سیاسیِ گرفتار در بند، به‌فرمان مستقیم رهبران رژیم ولایت‌فقیه، بیست‌وهشت سال می‌گذرد. بیست‌وهشت سال پیش، سیاست نابخردانه و ایران برباددهِ "جنگ، جنگ تا پیروزیِ" خمینی ـ که با توافقِ دیگر سران رژیم همراه بود و به‌بهای بسیار گران ‌نابودیِ جان صدها هزار جوان ایرانی در جبهه‌ها و نیز تخریبِ اقتصادی بخش بزرگی از میهن‌مان تمام شد ـ به‌شکستی مفتضحانه انجامید.

نگاهی به کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ فاجعه‌ای تاریخی، و ضرورت درس‌گیری از آن

در تاریخ رویدادهای تعیین کنندهٔ تاریخ معاصر کشور، کودتای ۲۸ مرداد جایگاه ویژه‌ای دارد. این کودتا روند تحولات تاریخی میهن ما را از مسیر قانونمند و طبیعی آن خارج کرد و با استقرار رژیمی کودتایی و پلیسی برای ۲۵ سال، و غیرممکن کردن سازمان‌دهی و استقرار جایگزینی ملّی- دموکراتیک و مترقی در شرایط سرکوب نیروهای ترقی‌خواه و دموکرات، زمینه را برای قدرت‌گیری اسلام‌گرایان فراهم کرد که تنها نیروهایی بودند که در جامعه تریبون و “منبر “آزاد داشتند و در نهایت هم مهار انقلاب بزرگ بهمن را به دست گرفتند و با کنار زدن نیروهای ترقی‌خواه چپ و ملّی، قدرت را به انحصار خود در آوردند.

فاجعهٔ ملیِ کشتارِ ۱۳۶۷، و نظرهایِ پُرتناقض و سؤال‌برانگیزِ مصطفی تاج‌زاده

انتشار نوار صوتیِ گفت‌وگوی آیت‌الله منتظری با اعضای "تیم کشتارِ" زندانیان سیاسی در ۱۳۶۷، و بازتاب گستردهٔ آن در شبکه‌های اجتماعی ـ  به‌ویژه واکنش‌های گونه‌گونِ مقام‌های درون حکومت و چهره‌های اصلاح‌طلب ـ را می‌باید رویدادی مهم در راستای امکان واکاوی در مورد برخوردِ طیفی از اصلاح‌طلبان به این جنایت، نازک‌بینی و ارزیابی کرد. با گذشت نزدیک به سه دهه از کشتارِ سال ۶۷ ، تا به‌حال نه‌تنها ارگان‌های رسمی و مقام‌های "نظام" انجام دادنِ این قتل‌عام را انکار می‌کردند، بلکه تا همین اواخر طیفِ پُرشماری از اصلاح‌طلبان و نظریه‌پردازانی که خود را مدافعِ حقوق مردم، منتقدِ حاکمیت، و مخالفِ سیاست‌ها و عملکردهای “تندروها “می‌دانستند نیز، درعمل، به‌راحتی از کنارِ این فاجعهٔ ملی  می‌گذشتند و این جنایت بر ضد بشریت را، بنا بر مصلحت‌طلبی، امری نه‌چندان مهم تلقی می‌کردند.

»نامهٔ مردم»، در جشن روزنامهٔ «عصرما»، ارگان حزب کمونیست آلمان

نوزدهمین جشن دوسالانهٔ روزنامهٔ “عصر ما”، ارگان مرکزی حزب کمونیست آلمان [دِ کا پِ]، در روزهای یکم تا سوم ژوئیه/ ۱۱ تا ۱۳ تیرماه، در شهر دورتموند [آلمان]، با شرکت ده‌ها هزار بازدیدکننده، برگزار شد. در جشن “عصر ما”، که بزرگ‌ترین جشن از سوی نیروهای چپ در آلمان به‌شمار می‌آید، ۲۲ حزب کمونیست و کارگری و مترقی از سراسر جهان شرکت داشتند.
نشریهٔ “نامهٔ مردم”، ارگان حزب تودهٔ ایران، که از آغاز برپایی این جشن از سال ۱۳۵۳ خورشیدی، فعالانه و همواره در آن شرکت داشته است، امسال نیز ازجمله دعوت‌شدگان به‌ این جشن بود. معمولاً در این جشن مطبوعاتی بزرگ چپ، روزنامه‌های ارگان حزب‌های برادر شرکت می‌کنند.

تأملی بر رویدادهای ایران

دفاع قاطع حاکمیت از کشتار زندانیان سیاسی
"رشد" اقتصادی با آمار سازی
ایران، ترکیه و کودتا

رفیق فیدل کاسترو، رهبر انقلاب کوبا، نَوَدساله شد!

 تحریم و محاصرهٔ اقتصادیِ پیگیر و گسست‌ناپذیرِ شصت‌سالهٔ آمریکا، گذشتِ دورانی از بر سر کار بودنِ ۱۰ تن از رئیسان جمهور آمریکا با سیاست‌هایی بر محور کوباستیزی، تحریم و نقض حقوق طبیعی کوبا، تجاوز نظامی امپریالیستی آمریکا در "خلیج خوک ها" از سوی سیا و با همکاری ضدانقلابی‌های کوبائی، صدها اقدام به‌ترورِ شخص رفیق فیدل، پایان حمایت اتحاد شوروی ودیگر کشورهای سوسیالیستی در ۱۹۹۱، هیچ‌یک، نتوانستند عزم مردم کوبا به‌پشتیبانی از انقلاب و دولت‌شان را درهم شکنند و رهبرِ برجستهٔ این کشور را به زانو در آورند.

Top