حزب توده ایران

برنامۀ رژیم برای خصوصی سازی صنعت ملی نفت

در حالی‌که "چهارهزار و اندی" از کارگران نفت گچساران به "اجرای ناقص طرح طبقه‌بندی مشاغل" و امنیت شغلی خود معترضند [ایلنا، ۴ شهریورماه ۹۵]، و "بیش از شصت درصد نیروهای شرکت نفت... حداقل مزایا و پرداخت‌ها" را دارند [ایلنا، ۱۶ خردادماه ۹۵]، در هفته‌هایِ اخیر شاهد خبرهایی بوده‌ایم که از برنامۀ رژیم برای خصوصی سازی صنعت ملی نفت، شرکتِ فعالِ قرارگاه خاتم الانبیاء سپاه در صنعت نفت و قادر بودن شرکت‌هایِ خصوصی داخلی و خارجی برای تعیین شرایط استخدام و مزایای کارگران صنایع نفت، گاز و پتروشیمی حکایت دارند.

آزادسازیِ اقتصادی و تأمین امنیتِ سرمایه با نیروی کارِ ارزان

وزیر امور اقتصادی و دارایی رژیم، حدود دو سال پیش، در اذعانی به نتایج منفیِ عملکرد بیش از دو دههٔ گذشتهٔ رژیم و نیاز "فوری" به جذبِ سرمایه‌های انحصارهای امپریالیستی، گفت: "ایران برای سرمایه‌گذاری از لحاظ امنیت و سودآوری جزو بهترین اقتصادهاست... ما نیروی جوان و تحصیل‌کرده و درعین‌حال بسیار ارزان‌قیمت داریم و درنهایت منابع طبیعی فراوان و انرژی ارزان جزءِ مزیت‌های اقتصاد ایران برای سرمایه‌گذاران خارجی و داخلی است" [خبرگزاری ایسنا، ۱۴ مهرماه ۱۳۹۳].

فراخوان کنگرهٔ اتحادیه‌های صنفی کارگران (TUC) در بریتانیا برای همبستگی با کارگران ایران

 نشریهٔ انگلیسی زبان ”ایران امروز“ (Iran Today) که ”کمیتهٔ دفاع از حقوق مردم ایران“ کودیر (CODIR) در اروپا چاپ و منتشر می‌کند، در شمارهٔ اخیر خود (پاییز ۲۰۱۶) مصاحبه‌ای داشت با اوئن تودور، رئیس بخش روابط بین‌المللی و اروپایی کنگرهٔ اتحادیه‌های کارگری (TUC)، دربارهٔ همبستگی بین‌المللی با کارگران و کوشندگان کارگری ایران، که ترجمهٔ آن را در ادامه می‌خوانید.

ضرورتِ مبارزهٔ سازمان‌یافته با برنامهٔ «خصوصی‌سازی» و «اصلاحِ قانون کار»

مولفه های ”اقتصاد آزاد“ و خصوصی سازی
برای پیش‌بُردِ برنامه‌های اقتصادی ویرانگرِ دیکته‌شده از سوی نهادهای امپریالیستی صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی در جهتِ "آزادسازیِ" اقتصاد، دولت‌های مختلفِ رژیم ولایت‌فقیه با ترفندها و شعارهای مختصِ به‌خود کار را آغاز کرده‌اند. به‌عنوان نمونه، علاوه بر خواندن خود با نام‌های "دولتِ تدبیر و امید" و "دولتِ راست‌گویان"، کارگزارانِ دولت روحانی چپاولِ موسسه ها و صنایع ملی را زیر لوای "خصوصی‌سازی واقعی" آغاز کردند.

آزادسازیِ اقتصادی، گسترشِ منطقه‌های آزادِ تجاری و منافع طبقهٔ کارگر

نابرابری اجتماعی، فقر، محرومیت و فساد، بخشی جدایی‌ناپذیر از نظام اقتصادی سرمایه داری و اجرای برنامۀ ”اقتصاد آزاد“ است، اما دیکتاتوری ولایت‌فقیه و بی‌قانونیِ لجام‌گسیخته در رژیم آن،به فساد و ویرانگریِ "اقتصادِ آزاد" در میهن ما شدت بیشتری بخشیده است و وضعیتی بسیار بحرانی را به‌وجود آورده است. حذفِ قوانین حمایتی از محیط و روابطِ کار، ارزان‌سازی نیرویِ کار، آزادسازیِ قیمت‌ها، غارتِ اموال ملی زیر لوایِ خصوصی‌سازی، مانع شدن از برپاییِ تشکل‌های مستقل کارگری، مؤلفه‌های [سازندهای] مختلف "اقتصادِ آزاد" را تشکیل می‌دهند. ویرانی تولید ملی، شکافِ عظیم طبقاتی و فقر شدید زحمتکشان، بیکاریِ بخش عظیمی از کارگران و زحمتکشان، و در پیِ این‌ها، شکل‌گیریِ اقلیتی اندک‌شمار با ثروت‌هایی هنگفت، از نتایج ویرانگر اجرایِ برنامه‌های "اقتصاد آزاد" است.

برنامهٔ اصلاحِ قانون کار و راهکارِ مقابله با آن

رژیم ولایت‌فقیه، در  هفته های اخیر، در چارچوب حفظ منافع  طبقاتی حاکمیت، یعنی کلان‌سرمایه‌داریِ تجاری و بورژوازیِ بوروکراتیک انگلی و همچنین بنیادهایِ انگلی، طرح‌هایی عمیقاً ضدِ کارگری و ضدِ مردمی به‌منظورِ حذفِ هرگونه حمایت قانونی‌ای از کارگران کشورمان را پیشنهاد و یا تصویب کرده است. در تلاشی برای متقاعد کردنِ انحصارهای امپریالیستی و جذب سرمایهٔ خارجی، علاوه بر پیشنهاد طرحی برای حذف باقی‌ماندهٔ حمایت‌های قانونی از قانونِ کار، با گسترشِ مناطق "آزاد و ویژهٔ اقتصادی"، کارگزارانِ رژیم حذفِ تدریجی قانون کار را نیز آغاز کرده‌اند.

پیام سومین پلنومِ کمیتۀ مرکزی به کارگران و زحمتکشان میهن

چارهٔ شلاقِ استبداد بر پیکر کارگران و محرومان کشور، وحدت و تشکیلات است!

کارگران مبارز!
نشستِ کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران، گرم‌ترین درودهای رزم‌جویانه خود را به شما پیکارگرانِ خستگی‌ناپذیر راه سربلندیِ میهن، مبارزان نبرد برای پایان دادن به ظلم، استبداد، فساد و تحقق آزادی و عدالت اجتماعی، تقدیم می‌دارد.

مبارزهٔ طبقهٔ کارگر با خصوصی‌سازی، و اهمیتِ این مبارزه در مرحلهٔ کنونی

در شرایطی که باوجود سرکوب شدید اعتراض‌های پراکندهٔ کارگری، طبقهٔ کارگر کشورمان با استفاده از تمام روزنه‌ها و امکان‌ها مبارزه‌یی دلیرانه با تمام مظاهر ویرانگرِ اقتصاد نولیبرالی، همچون خصوصی‌سازی، مقررات‌زدایی در محیط و روابط کار و "آزادسازیِ مزد" را به‌پیش می‌برد، اخیراً کلانتری، معاون وزیر کار، با تأکید بر اینکه "برای تحقق اقتصاد مقاومتی... خصوصی‌سازی باید به‌معنای واقعی در کشور اتفاق بیفتد"، گفت: "دنیا سال‌هاست دانسته که اقتصاد دولتی جوابگو نیست" [خبرگزاری مهر، ۳۱ فروردین‌ماه ۹۵].

حقوق‌های پرداخت نشدهٔ کارگران و حقوق‌های صدهامیلیونی

در شرایطی که میلیون‌ها کارگر کشورمان مزد یک‌پنجم خطِ‌فقر خود را با ماه‌ها تأخیر دریافت می‌کنند، و رژیم با دستبرد به منابع مالی کارگران در تأمین اجتماعی جهتِ اجرای "طرح تحولِ سلامت"، تأمین اجتماعی در شرایط بحرانی بسر می‌برد و میلیون‌ها کارگر، باوجود پرداخت کردن حقِ بیمه‌شان، به‌دلیلِ سلطهٔ سیاست‌های ضدکارگری در رژیم نمی‌توانند از منابع درمانی و بیمه بیکاری تأمین اجتماعی استفاده کنند. اخیراً روحانی با اعلام اینکه: "مسئولان اجرایی کمربندها را برای ۱۴ ماه پیشِ‌رو محکم‌تر ببندند... ثبات بازار اقتصادی... و طرح تحول سلامت" را از دستاوردها و "پیروزی بزرگ" دولت خود برشمرد [ایسنا، ۳ تیرماه ۹۵].

ضرورت تشدید مبارزه برای آزادی مبارزان دربند - شصت روز از اعتصاب غذای کارگر مبارز، جعفر عظیم زاده، می گذرد!

محمود بهشتی لنگرودی و اسماعیل عبدی، دو تن از اعضای کانون صنفی معلمان، که به دیدارِ جعفر عظیم زاده رفته بودند، در یادداشت‌هایی جداگانه‌، از وخیم بودن وضع جسمانیِ عظیم زاده ابراز نگرانی کردند. محمود بهشتی در یادداشتی به‌این مناسبت، می‌نویسد: "دیروز به دیدارش رفتیم. دوستان دیگری هم که نگران سلامتیش بوده و هستند آمده بودند. بعضی‌ها دلسوزانه و مضطرب، دعوتش می‌کردند به شکستنِ اعتصاب غذا و این‌که صدایت شنیده شد و جان عزیزت برایمان ارزشمندتر از هر دستاوردی است که به‌بهای از دست دادن آن حاصل شود، اما با وجودِ ضعف شدید جسمانی، ضربان ضعیف نبض، و تأکید پزشکان مبنی بر این‌که درصورت خودداری از خوردن، دیگر هیچ کاری از دستشان برنمی‌آید، بر ادامهٔ اعتصاب غذا تا حصولِ نتیجه و رسیدن به مقصود، پافشاری می‌کند.

Top