حزب توده ایران

تأملی بر خواست‌هایِ طبقهٔ کارگر: مبارزه با قراردادهایِ موقت، کاهشِ قدرت خریدِ زحمتکشان، و نقضِ حقوق سندیکایی

رژیم ولایت‌فقیه، به‌منظورِ مدیریت بحرانِ ژرف اقتصادیِ کشور، سرکوبِ هماهنگ‌شدهٔ جنبشِ کارگری و اجرای دستورهای اخیرِ هیئت بلندپایهٔ نهاد امپریالیستی “صندوق بین‌المللی پول” را در دستورکار خود قرار داده است. “لیپتون” ـ معاون اول رئیس صندوق بین‌المللی پول ـ در پایان دیدارِ اخیرِ خود “با بسیاری از سیاست‌گذاران و نمایندگان بخش‌های مختلف اقتصاد” در تهران، با اشاره به اینکه “برخی اصلاحات کلیدی انجام شده است” اما باوجود این “ارتقایِ بخش خصوصی... جذبِ سرمایه‌گذاری خارجی... [و] کاهشِ هزینه‌های کسب‌وکار” در کشور را نیازمندِ “اصلاحات مهمی” در این زمینه دانست، و کارگزارانِ رژیم را “تشویق” کرد تا “به‌زودی دستورکارِ جامع [ی] برای [این] اصلاحات [مهم] تهیه کنند” [خبرگزاری مهر، ۳۰ اردیبهشت‌ماه].

شرکت اعضاء و هواداران حزب تودهٔ ایران در مراسم سال‌روزِ اول ماه مه، روزِ جهانی کارگر

شرکت  اعضاء و هواداران حزب تودهٔ ایران در مراسم اول ماه مه شهرهای:
برلین
هامبورگ
فرانکفورت
کلن

هانوفور
وین
کپنهاک (دانمارک)

استکهلم (سوئد)

گوتنبرگ (سوئد)
اسلو (نروژ)
تورنتو (کانادا)

امنیت شغلی، قراردادهای موقت و مطالبات زحمتکشان

در حالیکه با ترفندِ "کمک به تولید و ایجاد اشتغال" و با "اصلاح" مداوم قانون کار در دو دهۀ پیش، رژیم ضد مردمی ولایتِ فقیه "۹۷ درصد از قراردادها [را به] موقت و سفید امضا (خبرگزاری ایلنا، ۱۳ اردیبهشت ۹۵)" تبدیل کرده است؛ و دوباره با همان ترفندِ کمک "به رونق تولید و اشتغال و رفع موانع تولید و سرمایه‌گذاری"، واپسگرایان نیتِ یورش دیگری به امنیتِ شغلی کارگران و "آزاد سازی" مزد در قالبِ "اصلاح" قانونِ کار را دارند؛ با بکارگیری تشکل‌های حکومت ساخته و برای فریب کارگران، کارگزارانِ ولی‌فقیه دوباره "هفتۀ کارگر" را جشن گرفتند.

سندیکاهای کارگری جهان: ایران باید حقوق و آزادی‌های سندیکایی را محترم بشمارد!

فراخوان برای آزادی فعالان جنبش کارگری و سندیکایی ایران از زندان‌ها!

نهاد های سندیکایی جهان با بیش از ۱۰۰ میلیون عضو از دولت روحانی خواستند که رهبران و فعالان سندیکایی را از زندان ها آزاد کند و به حقوق و آزادی های سندیکایی احترام بگذارد!

وظایف و چالش‌های جنبش کارگری در مرحله کنونی جمع‌بندی کوتاه از مبارزات یکساله جنبش کارگری و سندیکایی میهن ما

جنبش کارگری میهن ما سال دشوار دیگری را پشت‌سر نهاد. طی یکسال گذشته شاهد صدها اعتصاب و اعتراض پراکنده در محیط‌های کارگری، صنایع و رشته‌های مختلف تولیدی – خدماتی در سراسر کشور بودیم. مبارزات اعتراضی کارگران و زحمتکشان ایران برای دستیابی به حقوق حقه و بدیهی خود گرچه به‌صورت پراکنده و همراه با ضعفِ سازماندهی بوده و هست، اما با این وجود نشانگر افزایش و گسترش اعتراض ها بر بستر عینی نارضایی عمومی از سیاست‌های اقتصادی – اجتماعی ضدمردمی رژیم ولایت‌فقیه و به موازات آن رشد و ژرفش آگاهی طبقاتی است.

خاطرات یک زندانی سیاسی از آخرین روزهای سندیکالیست و شاعر توده ای حسن حسین پور تبریزی

با درود فراوان به شهدای راه استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی ایران و با سلام به زندانیان در بند رژیم اسلامی حاکم بر ایران. نگارنده این سطور زندانی سابق جمهوری اسلامی ایران می‌باشد که بعد از ۲۲ بهمن ۵۷ چهار بار توسط مزدوران رژیم دستگیر و به زندان افکنده شده است. آخرین مرتبه در تابستان سال ۱۳۶۲ بود که زندانهای ایران مشحون از اعضا و هواداران حزب توده ایران و مملو از مبارزان راه رهایی وطن از بند مزدوران و دژخیمان حاکم بر جامعه ایران بود.

طبقهٔ کارگر و «دولت امید و اعتدال»

بار دیگر به بهانهٔ روز جهانی کارگر در اوّل ماهِ مه (۱۱ اردیبهشت ماه) طبقهٔ کارگر کشورمان برای چند روزی به موضوع محوری و مهمی برای پاره‌ای از روزنامه‌ها و مقاله‌نویس‌های کشور تبدیل شد. بنا به رسم رایج در جمهوری اسلامی، دولت اعتدال نیز به مناسبت به‌اصطلاح “هفته کارگر”، به تجلیل از کارگران پرداخت و علی ربیعی، وزیر کار،  با حاضر شدن در گورستان بهشت زهرا با “کارگران “دیدار کرد! قابل توجه است که با رشد سرطانی قراردادهای موقت در دورهٔ وزارت علی ربیعی، وضعیت اکثریت زحمتکشان مزدبگیر و حقوق‌بگیر بسیار بدتر شده است.

روزِ کارگر در ایران: لزومِ خروج از وضعیتِ کنونی!

به‌نظر می‌رسد مناسبتِ روز جهانی کارگر در میهن ما، به‌دلیل‌های گوناگون، بیش از گذشته موردتوجه قرار می‌گیرد. رسانه‌های مجاز در ایران و خارج از کشور، با دادنِ پوششِ خبری به این روز، هریک در زمینه‌یی خاص، مقصدی مشخص را در نظر دارد. نقطهٔ مشترک در تمامیِ این توجه‌ها، حساسیت‌برانگیز شدنِ این روزِ بزرگ تاریخی کارگری است- برخلافِ گذشته که برنامه به‌قرارِ بی‌اعتنا گذشتن از کنارِ این روز و سکوت کردن دربارهٔ آن بود. به‌همین دلیل، نشرِ مطالب و مباحث گوناگون را اینک در ارتباط با روز جهانی کارگر شاهدیم.

فرهنگیان کشور و مطالبات آنها

در هفته‌های اخیر شاهد گزارش‌های زیادی از شرایط اسفبارِ فرهنگیان کشورمان، مانندِ حقوق‌های زیرِ خطِ فقر، دریافت دستمزد با ماه‌ها تأخیر، فقدان امنیتِ شغلی، عدم دریافت اضافه کاری، نداشتن بیمه درمانی یا بیمه‌های درمانی نامناسب و غیره بوده‌ایم؛ به‌عبارت دیگر، مانند سایر زحمتکشان کشورمان، فرهنگیان و خانواده‌های آنها نیز تمامِ پیامدهای اجرای سیاست‌ های مبتنی بر خصوصی سازی و آزادسازی اقتصادی را با گوشت‌و‌پوست خود تجربه می‌کنند.

اعلامیهٔ کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران، به‌مناسبت اولِ ماه مه: پیکار سازمان یافته، متحد و سراسری کارگران و زحمتکشان، بر ضد ظلم، بی‌عدالتی، سرکوب، و نقض حقوق صنفی شان راهکار اساسی مبارزه در راه دست یابی به حقوق، آزادی های دمکراتیک و طرد رژیم استبدادی حاکم

کارگران و زحمتکشان مبارز!
کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران، فرارسیدن اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت ماه)، روز جهانی کارگر را به شما تبریک می گوید. روز اول ماه مه مه، روز گرامی‌داشت نبرد تاریخی طبقه کارگر و تجدید عهد با آرمان های والای پایان دادن به  بی عدالتی، محرومیت و ادامه بهره کشی کار از سوی سرمایه است. ۱۳۰ سال پیش، روز  چهارم ماه مه ۱۸۸۶، کارگران نساجی کارخانه «هی مارکت»،‌ در شیکاگو، در اعتراض به شرایط دشوار کار و برای کاهش ساعات کار به هشت ساعت در روز، دست به اعتصاب و راه پیمایی زدند که سرانجام با یورش سرکوبگرانه پلیس  شیکاگو رو به رو شد. سه سال پس از این نبرد قهرمانانهٔ کارگران شیکاگو، شرکت کنندگان در کنگرهٔ انترناسیونال دوم، روز اول ماه مه را،‌به پاس خاطرهٔ ماندگار کارگران جان باخته در نبرد شیکاگو، روز جهانی کارگر اعلام کردند.

اعلامیۀ کمیته مرکزی به صورت پی.د.اف

Top