حزب توده ایران

جنبشِ کارگری، دورنمایِ مبارزه و وظایف پیشِ‌رویِ آن: تأملی بر مبارزات یک‌سالهٔ اخیر جنبشِ کارگری میهن ما

جنبش کارگری میهن ما در حالی روزِ جهانی کارگر را برگزار می‌کند که سالی پرفرازونشیب را پشت سر گذاشته و تجربه‌های نویی در مبارزه برای تأمینِ منافع سیاسی- صنفی خود اندوخته است. مروری بر مبارزات طبقهٔ کارگر و دیگر زحمتکشان، در طول یک‌ساله اخیر، می‌تواند برای ارائهٔ ارزیابی‌ای از کیفیتِ جنبش اعتراضی کنونی، عملکردِ سندیکاهای مستقل، و روشن کردنِ وظایف و نیز چالش‌های پیشِ‌رویِ جنبش کارگری مفید و مؤثر باشد.

فعالان کارگری را آزاد کنید!

در آستانه برگزاری مراسم روز جهانی کارگر،‌گزمگان رژیم استبدادی ولایت فقیه با تشدید فشار بر فعالان کارگری باردیگر ماهیت ضد مردمی و کارگر ستیز خود را به نمایش گذاشتند. بر اساس گزارش های رسیده ماموران نیروهای انتظامی ابراهیم مددی و داود رضوی از سندیکای کارگران شرکت واحد، محمود صالحی از کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری و عثمان اسماعیلی از کمیته دفاع از کارگران مهاباد، را در آستانه برگزاری روز اول ماه مه دستگیر کردند. افزون بر این در هفته های اخیر فشارهای نیروهای امنیتی بر فعالان کارگری و سندیکایی افزایش چشمگیری داشته است. حزب تودهٔ ایران ضمن محکوم کردن این اعمال ضد انسانی ماموران امنیتی رژیم خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط همه فعالان کارگری،‌ و همه زندانیان سیاسی-عقیقدتی است. باید با کارزار گسترده بین المللی رژیم را وادار به آزادی مبارزان دربند کرد.

همبستگی پر شورجهانی با جنبش کارگری و سندیکایی ایران

یک مشخصهٔ ویژهٔ روز جهانی کارگر امسال را باید موفقیت فعالان کارگری و سندیکایی میهن‌مان و یاران آنها در جلب توجه و حمایت و همبستگی جنبش سندیکایی جهان با مبارزهٔ دشواری دانست که جنبش کارگری و سندیکایی ایران برای احقاق بنیاد‌ی‌ترین حقوق کارگران کشورمان در آن درگیر است. در این تلاش، از یک سو مبارزهٔ متنوع و گستردهٔ کارگران نفت و گاز و معادن، صنایع خودروسازی و پتروشیمی، پرستاران، آموزگاران، روزنامه‌نگاران، کشاورزان و دیگر زحمتکشان کشور، از جمله اعتصاب‌ها و اعتراض‌های آنها مکرر آنها در برابر استانداری‌ها و مجلس و دیگر نهادهای حکومتی، و از سوی دیگر، سرکوب خشن و سیستماتیک مبارزهٔ کارگران توسط نیروهای ارتجاعی حاکمیت اسلامی، به اطلاع اتحادیه‌های کارگری و فدراسیون‌ها و کنفدراسیون‌های کارگری و سندیکایی رسانده شد تا توجه آنها به ضرورت همبستگی با جنبش کارگری و سندیکایی ایران جلب شود.

زنانِ کارگر، و مبارزه برای تأمینِ منافع صنفی- سیاسی

بحث پیرامون نقشِ زنان در جامعه و جایگاهِ آنان در عرصه‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، در هفته‌های اخیر، بار دیگر دامنه یافته است. در همایش “زنان، نقش‌آفرینان عرصهٔ اقتصاد و فرهنگ”، در سال گذشته، بسیاری از مسئولان درجه اول رژیم، به‌ویژه وزیران دولت روحانی، "افزایش" نقشِ زنان و حلِ معضل بیکاری فزاینده آنان را خواستار شده بودند.

تأملی بر تأثیر اجرایِ هدفمندی یارانه‌ها بر سطحِ دستمزدها

در تبعیت از دستورهایِ نهادهایِ امپریالیستی صندوق‌بین‌المللی‌پول و بانکِ‌جهانی برایِ آزادسازی اقتصاد، با ترفند کمک به تولید  در سال ۱۳۸۹، رژیم ولایت‌فقیه اجرایِ قانونِ ضدملی هدفمندی یارانه‌ها را آغاز کرد. برای پیوند دادنِ اقتصادِ کشور با انحصارهای امپریالیستی و بهبودِ شرایط برای بقایِ "نظام"، علاوه بر حذفِ ظالمانهٔ یارانه‌ها از تمام موادِ موردنیاز کارگران و زحمتکشان به‌هدفِ آزادسازی قیمت‌ها، دولت روحانی آزادسازیِ اقتصاد را در تمامِ عرصه‌های اقتصاد، مانند مقررات‌زدایی در محیط و روابطِ کار، چپاولِ اموالِ ملی زیر عنوانِ خصوصی‌سازی، حذفِ باقیماندهٔ موادِ حمایتیِ قانونِ کار، و ارزان کردنِ نیرویِ کار جهتِ جذبِ سرمایه‌های امپریالیستی، به‌پیش برده است.

خصوصی‌سازی، و رواجِ قراردادهای موقت

آزادسازیِ اقتصاد بر پایهٔ دستورهایِ نهادهای امپریالیستی صندوق بین‌المللی پول و بانکِ جهانی در رژیم‌هایِ دیکتاتوری، استثمارِ بسیار شدیدترِ کارگران و زحمتکشان را به‌همراه دارد. چپاول اموالِ ملی زیر عنوانِ "خصوصی‌سازی"، مقررات‌زدایی در محیط و روابطِ کار، حذفِ باقی‌ماندهٔ موادِ حمایتیِ قانونِ کار جهتِ نابود کردنِ امنیتِ شغلی کارگران، ارزان‌سازیِ نیرویِ کار به‌نفع کلان‌سرمایه‌دارانِ وطنی و انحصارهای امپریالیستی، حذفِ یارانه‌ها و آزادسازیِ قیمت‌ها- با ترفندهایی مانند "هدفمندیِ یارانه‌ها"- مؤلفه‌های مختلفِ آزادسازی اقتصاد را تشکیل می‌دهند، اما اجرایِ یک چنین برنامه‌های اقتصادی ضدمردمی‌ای، با تضمین منافعِ مضاعفِ نهادهای انگلی در رژیم‌های فاسد و استبدادی‌ای مانند رژیم ولایت‌فقیه، بهره‌کشی از زحمتکشان را به‌غایت شدت می‌دهد.

تحول‌های سیاسی، و دورنمایِ مبارزات جنبشِ‌کارگری

در چند ماه گذشته، به ‌ویژه پیش از آغاز سال ۹۴، اعتراض‌های زحمتکشان کشور به وضعیت وخیم معیشتی و پایمال شدن امنیت شغلی‌شان رشد قابل‌ملاحظه‌ای داشت. این اعتراض‌ها، به‌ویژه از سوی فرهنگیان و پرستاران، از دامنه و وسعت بیشتری برخوردار بود.
هنگام بررسی و واکاوی حرکت‌های اعتراضی چند ماه گذشته، نکتهٔ پراهمیت، افزایش سطح آگاهی معترضان است که در خواست‌های آنان بازتاب داشت.

همبستگی جهانی با جنبش کارگری ایران

بر رغم آمارهای دروغین مقام‌های رسمی رژیم، بحران اقتصادی کشور به‌دلیلِ ادامهٔ تحریم‌های همه‌جانبهٔ سال‌های اخیر، و همچنین ادامهٔ بی‌وقفهٔ سیاست‌های نولیبرالی از سوی دولت ”تدبیر و اعتدال“، هرروز ابعاد وسیع‌تری به‌خود می‌گیرد. مردم زحمتکش کشورمان در شرایطی به استقبال بهار نورسیده می‌روند که گرانی، تورم، و فقر در جامعه بیداد می‌کند و فاجعه می‌آفریند. شرایط زندگی و کار زحمتکشان طاقت‌فرسا و تحمل‌ناپذیر شده است.

شورای‌عالیِ کار، و تعیینِ دستمزدِ سال ۹۴ : بحثی دربارهٔ نقشِ تشکل‌های زرد در شورای‌عالیِ کار

علاوه بر فراهم آوردنِ سودهایِ هنگفت برای سرمایه‌داریِ انگلی و کلان‌سرمایه‌داران، ارزان کردنِ نیرویِ کار یکی از مؤلفه‌های مهم در آزادسازیِ اقتصاد مطابقِ دستورهای نهادهای امپریالیستیِ صندوقِ‌بین‌المللی‌پول و بانکِ‌جهانی است. نیرویِ کارِ ارزان، یکی از شرط‌های لازم به‌منظور جذبِ سرمایه‌های انحصارهای امپریالیستی، و بنابراین، پیوند دادنِ اقتصادِ کشور به سرمایه‌داریِ جهانی و فراهم آوردنِ شرایطِ بهتر برای بقایِ "نظام" است.

تورم، همنشینِ دائمیِ زحمتکشان

در طول مدت بیش از سه دهه پس از تاسیسِ جمهوری اسلامی، پدیدهٔ تورم همواره جزیی جدایی‌ناپذیر از زندگیِ روزمره مردم میهن بوده است. روزنامه تعطیل‌شدهٔ  “تهران امروز“، ۳ مردادماه ۹۲، با ارایهٔ آمار از سال ۱۳۱۵ تا ۱۳۹۱، متوسطِ تورم از مقطع پیروزی انقلاب تا پایان جنگ را کمی بیش از ۱۸ درصد، در دوران دولت رفسنجانی موسوم به سازندگی  ۲۵ و دو دهم درصد، در دوران دولت خاتمی نزدیک به ۱۵درصد، و در دورهٔ دولت احمدی نژاد کمی بیش از ۱۷ درصد اعلام کرده است.

Top