حزب توده ایران

منطق سرمایه‌داری نولیبرال

سرمایه‌داری، نظامی “خودبه‌خودی “است، به این معنا که نیروی محرّک آن متکی به برخی گرایش‌های ذاتی آن است، از قبیل کالایی کردن هر چیز، از بین بردن تولید پیشاسرمایه‌داری، و روند تمرکز سرمایه. این پرسش پیش می‌آید که: نقش دولت در این حرکت خودبه‌خودی سرمایه‌داری چیست؟ به طور کلی، دولت در یک جامعهٔ سرمایه‌داری موانع را از سر راه گرایش‌های درونی و ذاتی سرمایه‌داری برمی‌دارد، و پیش بردن و ادامهٔ این گرایش‌ها را شتاب می‌بخشد و از این راه به نیروی محرّک و حرکت سرمایه‌داری کمک می‌کند. البته در مقاطع معیّنی از تاریخ نیز پیش می‌آید که تناسب و رابطهٔ متقابل نیروهای طبقاتی طوری است که دولت ممکن است مجبور شود برای مهار زدن به حرکت خودبه‌خودی سرمایه‌داری وارد عمل شود.

قدرت‌نمائیِ نیابتیِ ایالات‌متحده ادامه خواهد داشت

پس از حکمِ "دیوان داوریِ کنوانسیون قانون دریاها"ـ یکی از ساختارهای سازمان ملل ـ به‌سودِ فیلیپین در مورد ادعای مالکیت تاریخی چین بر "جزیره‌های سپراتلی" (Spratly Islands)، تنش‌ها در "دریای جنوبی چین" رو به افزایش‌اند.  چین از شرکت در روند داوری خودداری و اعلام کرد که، حکمِ این دیوان داوری را نخواهد پذیرفت.

کنگرهٔ ششم حزب کمونیست سودان: برای پیروزیِ مبارزهٔ متحد مردم در مسیرِ حصول آزادی، صلح و عدالت!

ششمین کنگرهٔ حزب کمونیست سودان در فاصلهٔ ۲۷ تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۶ / ۶ تا ۱۰ مردادماه ۱۳۹۵، در محل ساختمان مرکزی حزب، در خارطوم، با شعار محوریِ "راهِ یگانهٔ مردم: مبارزه برای آزادی، صلح، عدالت"، برگزار شد. ۳۲۵ نماینده و ۹۶ ناظر در این کنگره ـ که ۷ سال پس از کنگرهٔ پنجم حزب و در شرایط پیچیدهٔ سیاسیِ سال‌های اخیر در سودان برگزار می‌شد ـ شرکت داشتند. دولت دیکتاتوری اسلام‌گرای عمرالبشیر در سال‌های اخیر با حمله به رسانه‌ها و اقدام‌های امنیتی بر ضدِ حزب کمونیست سودان، سعی داشته است تا نقش حزب را در زندگی سیاسی کشور محدود کند. جلوگیری از انتشار منظم نشریهٔ "المیدان"، ارگان حزب کمونیست سودان، سانسور رسمی و آشکار مطالب منتشره در این نشریه، دستگیری مداوم اعضای رهبری حزب و زیر فشار قرار دادن آنان در بازداشتگاه‌ها، ازجمله این اقدام‌های محدودکننده بوده‌اند. 

اقتصاد سیاسی نولیبرالیسم در نمونهٔ هندوستان

نوشتهٔ رفیق سیتارام یِچوری، عضو مجلس سنا، سیاستمدار برجسته و دبیر کل حزب کمونیست هند (مارکسیست)
هواداران و هوراکشان نولیبرالیسم مدّتی است که هیاهوی پُرسروصدایی به راه انداخته‌اند و با افتخار اعلام می‌کنند که در بیست‌وپنج سال گذشته، از زمانی که دکتر مان‌موهان سینگ- وزیر دارایی- روند به‌اصطلاح “اصلاحات “اقتصادی نولیبرالی را در سال ۱۹۹۱ [۱۳۷۰] آغاز کرد، در کشور شرایط خوبی پدید آمده است که در غیرِ آن صورت امکان‌پذیر نبود. به‌علاوه،‌ ادّعا می‌کنند که آن “اصلاحات “تنها راه نزدیک شدن هندوستان به اسطورهٔ “اِل‌دورادو “، سرزمین وفور شیر و عسل است. به همین دلیل، لازم است که نگاهی بیندازیم به وضعیت مردم کشور و جامعه و حکومت ناشی از این اصلاحات و ارزیابی عینی و واقع‌بینانه‌ای از آن کنیم.

ترکیه: زایشِ کودتا، از زِهدانِ بحران‌های ساختاری

همراه با نیم‌نگاهی به تحول‌های سیاسیِ سال‌های اخیر در خاورمیانه، بر پایهٔ آموزه‌های ماتریالیسم تاریخی

مارکس در کتابِ هجدهم برومرِ لویی بناپارت، ضمن توضیحِ علت‌های واقعی استقرار رژیم ضدانقلابیِ بناپارت، ماهیت "بناپارتیسم" را نیز نشان می‌دهد. نشانه‌هایی که بناپارتیسم را مشخص می‌کنند عبارتند از: سیاستِ مانور میان طبقات و استمدادِ عوام‌فریبانه از تمام قشرها و طبقات جامعه به‌قصدِ پرده‌پوشیِ دفاع از منافع طبقات استثمارگر. مارکس ضمن افشا کردن ماهیت دیکتاتوری حکومت بناپارت، که شکلی از تسلطِ ضدانقلابی‌ترین عناصر بورژوازی است، نشان می‌دهد که وقتی بورژوازی رژیم استثمارگرش را درخطر می‌بیند برای حفظ آن از هیچ اقدامی فروگذاری نمی‌کند و حاضر می‌شود قدرت حاکمه را به‌منظور حفظِ این رژیم، به‌دست ماجراجوترین عناصر بسپارد. ... در شرایطی که بورژوازی در مقام نیروی ضدِانقلابی و ضد مردم عمل می‌کند و پرولتاریا و دیگر قشرهای زحمتکش تواناییِ جلوگیری از تعرض ضدانقلاب را ندارند، در چنین اوضاع و احوالی، حکومت بورژوا – دمکراتیک ناپایدار می‌شود و شرایط برای کودتا و انواع توطئه‌های ضدانقلابی فراهم می‌گردد.

گام‌های دولت ائتلافی شیلی در راه زدودن میراث زهرآگین پینوشه

شیلی نخستین کشوری در آمریکای لاتین بود که الگوی اقتصادی نولیبرالی به او و مردمش تحمیل شد. دیکتاتوری نظامی پینوشه که دولت قانونی رئیس‌جمهور سالوادور آلنده را در سال ۱۳۵۲ با کودتای نظامی سرنگون کرد، امکان خصوصی‌سازی همه و هرچیز را، از خدمات بهداشتی و درمانی و آموزش گرفته تا بازنشستگی و آب‌ و برق و گاز، فراهم آورد. حتّیٰ امروزه، که بیست و شش سال از پایان دورهٔ دیکتاتوری پینوشه می‌گذرد، قراردادهای کوتاه‌مدّت، ساعت‌های کار طولانی، و دستمزدهای کم همچنان در جامعهٔ شیلی رواج دارد. امّا “چپ” در شیلی از میان نرفته و زنده است، و عامل دگرگونی‌های مثبتی در جامعهٔ شیلی است که اکنون در جریان است.

اتحادِ «نامقدس»، برای نجاتِ اتحادیهٔ اروپا!

اکنون دیگر مشخص شده است که همهٔ طرفدارانِ باقی ماندن در اتحادیهٔ اروپا ـ هم در حزب کارگر و هم در حزب محافظه‌کار ـ سعی می‌کنند در روند خروجِ انگلستان از اتحادیهٔ اروپا کارشکنی کنند. به‌دنبال رأی غالب مردم انگلستان در رفراندوم روز ۲۳ ژوئن / ۳ تیرماه ۹۵، اجرایی شدنِ خروج این کشور از اتحادیهٔ اروپا در دستور کار قرار دارد. در این جُستار، رفیق رابرت گریفیث، دبیرکل حزب کمونیست بریتانیا، همهٔ نیروهای مخالف با ادامهٔ عضویتِ انگلستان در اتحادیهٔ اروپا در درون جنبش کارگری، در سندیکاهای کارگری و در حزب کارگر این کشور را فرامی‌خواند تا رهبریِ مبارزهٔ پسا رفراندوم را به‌دست گیرند و ادعانامه‌یی ترقی‌خواهانه بر ضدِ ادامهٔ عضویت کشورشان در کلوب نولیبرال‌ها و سرمایه‌دارانِ اروپا [یعنی اتحادیهٔ اروپا] ارائه و به‌طور وسیع تبلیغ کنند.

مشارکت مستقیم مردم کوبا در تعیین الگوی اقتصادی-اجتماعی آیندهٔ کشور

بنا بر تصمیم حزب کمونیست و دولت کوبا، نمایندگان مردم کوبا و اعضای گروه‌های جامعهٔ مدنی کوبا، در تلاشی جمعی، در روند بحث و گفتگو و رایزنی دربارهٔ پیشنهادهای اقتصادی عمدهٔ مطرح و تصویب شده در کنگرهٔ هفتم حزب کمونیست کوبا که در ماه فروردین گذشته برگزار شد، شرکت خواهند کرد. در این روند، که در حدود چهار ماه طول خواهد کشید، جنبه‌های گوناگون دو سند اصلی تصویب شده در کنگرهٔ اخیر حزب کمونیست برادر بررسی و ارزیابی خواهد شد.

کودتایِ نرم، به‌منظور حذفِ جِرِمی کوربین از رهبریِ حزب کارگربریتانیا

نتیجهٔ رفراندومِ روز پنجشنبه ۳ تیرماه در بریتانیا را ـ که بنا بر آن ۵۲ درصدِ مردم به خروجِ کامل بریتانیا از  “اتحادیهٔ اروپا “رأی دادند ـ زلزله‌یی سیاسی در این کشور باید دانست. برگزار شدنِ این رفراندوم نه به‌دلیل فشار مردم، بلکه برآمده از رقابت‌های شدید جناحی درون  “حزب محافظه‌کار “بود. نتیجهٔ نهایی این رفراندوم، شکست بزرگی را به دولت دیوید کامرون تحمیل کرده است. کامرون، پس از سپری شدنِ ۱۳ ماه از انتخاب شدنش به‌نخست‌وزیری، مجبور به استعفا از این مقام شد. تقابلِ شدید میان دو جناح در  “حزب محافظه‌کار “و کارزار آن‌ها، این حزب را در سطح جامعه بی‌اعتبار کرده و بحران شدیدی را در آن موجب گردیده است.

شورای جهانیِ صلح: «آری» به صلح، «نه» به ناتو!

گردهمایی سران کشورهای عضو پیمان تجاوزگر ”ناتو“  در روز های ۹ و ۱۰ ژوئیه (۱۸ و ۱۹ تیر) در شهر ورشو، پایتخت لهستان، برگزار شد. در صدر دستورکار این نشست مهم سران ناتو مسائل مهمی مانند تحول‌های سیاسی در اوکراین و کشورهای اروپای شرقی همجوار فدراسیون روسیه، ادامهٔ حضور نظامی ”ناتو“ در افغانستان و عراق، بحران خاورمیانه، و جنگ داخلی در سوریه قرار داشت.

Top